Pancernik Orieł
Austro-Węgry Francja Niemcy Japonia Rosja Stany Zjednoczone  Wielka Brytania Atlantyk Bałtyk Morze Śródziemne Artykuły i teksty Linki Bibliograf Autor strony
	Wyporność standardowa	14 200 t
	Wyporność bojowa	15 275 t
	Wymiary	Długość	121 m
		Szerokość	23,2 m
		Zanurzenie	7,92 m                    faktyczne 8,24-8,9 m
	Uzbrojenie	4 x 305 mm L/40 Pattern 1895                      12 x 152 mm L/45 Pattern 1892                      20 x 75 mm L/50 Pattern 1891                      4 x 47 mm (3pdr) Hotchkiss                      8 ckm Maxim 7,62 mm                      2 w. torp. 456 mm
	Pancerz	Burta		194 mm
		Pokład		32 mm
		Wieże		254 mm
		Stanowisko dowodzenia		203 mm
	Napęd	2 maszyny parowe  20 kotłów  Moc 15 800 KM
	Prędkość	17,5 węzła
	Zasięg	3 200 mil przy 10 węzłach
	Paliwo	785 ton węgla nor.                                  1250 ton węgla max.
	Załoga	30 oficerów, 837 marynarzy
	Pancernik zbudowany jako jeden z pięciu typu „Borodino”. Stępkę położono 20 maja 1900 roku w  stoczni Galernij Ostrowok w S-Petersburgu, zwodowano 6 lipca 1902 roku, do służby oddany w  październiku 1904 roku. Okręt kończony w pośpiechu, gdy początkowo pracowało na nim 300  robotników to już w czerwcu 1904 roku było ich 1200. Spowodowała to tragedia w Port Artur.  Okręt na pomoc dalekowschodniej bazie wyruszył 14 lutego 1905 roku w składzie III Eskadry  Oceanu Spokojnego.  W bitwie Cuszimskiej „Orieł” otrzymał 5 trafień pociskami 305 mm, 2 pociskami 254 mm, 9  pociskami 203 mm, 39 pociskami 152 mm. Na pokładzie poległo 43 członków załogi a rannych  zostało około 80 marynarzy. Ciężko uszkodzony okręt został poddany Japończykom, gdzie po  remoncie został wcielony do służby pod nazwą „Iwami”. Podczas remontu Japończycy wymienili  12 dział 152 mm na 6 dział 203 mm. Okręt został przekazany na złom w 1923 roku.