Pancernik Devastation
Austro-Węgry Francja Niemcy Japonia Rosja Stany Zjednoczone  Wielka Brytania Atlantyk Bałtyk Morze Śródziemne Artykuły i teksty Linki Bibliograf Autor strony
	Wyporność standardowa	9 188 t
	Wyporność bojowa	9 330 t
	Wymiary	Długość	93,57 m
		Szerokość	18,97 m
		Zanurzenie	8 m
	Uzbrojenie	1873 rok                        1879 rok                       1891              4 działa 305 mm L/12    2 działa 318 mm       2 działa 318 mm                                 2 działa 305 mm L/12    2 działa 305 mm                                  8 ckm 7,62 mm            6 dział 57 mm L/43                                                                    8 dział 47 mm L/43
	Pancerz	Burta		254-305 mm
		Pokład		32-76 mm
		Wieże		254-356 mm
		Stanowisko dowodzenia		229 mm
		Cytadela		305 mm
		Kazamaty		127-152 mm
	Napęd	2 silniki parowe dwucylindrowe 6 640 KM , 2 śruby
	Prędkość	13,4 węzła
	Zasięg	4 700 mil przy 10 węzłach
	Paliwo	węgiel 1800 t.
	Załoga	358 ludzi
	Miejscem budowy pancernika była stocznia HM Dockyard, Portsmouth, jednostkę zbudowano  według projektu Edwarda J. Redda. Stępkę położono 12 listopada 1869 roku, wodowanie nastąpiło  12 lipca 1871 roku a budowę ukończono 19 kwietnia 1873 roku. Pancernik wraz z bliźniaczą  jednostką stał się wzorcem dla budowy okrętów tego typu na następne 20-30 lat. Okręty były  rozwinięciem monitorów typu „Cerberus”, ale o większych wymiarach i wyporności  przystosowanej do działalności na oceanie. Będąc jednostką nowatorską przechodził częste  przebudowy mające na celu wypróbowanie różnych dział artylerii głównej i innego uzbrojenia.  Testowano również rozmieszczenie pancerza i jego wpływ na dzielność morską Okretów.  Pancernik został skreślony z listy floty w 1907 roku i pocięty na złom w T.W. Ward, Inverkeithing  w Wielkiej Brytanii.